Użalamy się nad sobą.

Takoż narzekamy, zamartwiamy, płaczemy po kątach, płaczemy w mankiet innym, wieszamy się na skakankach et cetera. Różnie, a to kogoś dziewczyna rzuciła, a to z kogoś w szkole nie lubią, a to ktoś pracę stracił, a to ktoś myśli o cyckach koleżanki, ale wie, że ma pryszcze i jest brzydki, ergo no fuckin’ way – powodów jest od groma. I mnie się to zdarza, i wam, i tobie, i jemu, i tej lasce z fajnymi cyckami też. Pytanie – po kiego chuja?

Czy ktokolwieki kiedykolwiek rozwiązał jakikolwiek problem użalając się? Nie. Czy mówiąc sobie “sytuacja jest beznadziejna” poprawiamy tę sytuację? Nie. Czy rycząc w poduszkę zmieniamy świat? Nie. Czy dając sobie emoopis na gadu gadu cokolwiek zdziałamy? Nie. Czy zapijając codziennie wieczorem smutki sprawimy, że po wytrzeźwieniu kłopoty znikną? Nie. Czy płacząc za koleżanką o aparycji Kiki Klement przyciągniemy tę koleżankę do siebie? Po trzykroć pierdolone NIE.

Użalanie się nad sobą jest jedną z najgłupszych skłonności ludzkich. Siedzi taki on sam jak palec, zamknięty w swoim świecie pełnym “cierpienia”, “bólu” i “uczuć”, drze ryja na innych, że “nigdy go nie zrozumieją”, słuchaja My Chemical Romance i Evanescence na słuchawkach i daje sobie opis w stylu “Moje życie jest perfekcyjnym cmentarzem upadłych nadziei” (koniecznie z jakimś błędem ortograficznym). I potem ma pretensje, że normalni ludzie się z niego napierdalają. Bo to jest śmieszne. You are doing it wrong, jak mówi jedno z klasycznych internetowych powiedzonek. To nigdy nikomu nic nie dało.

Żeby była jasność: nie krytykuję zachowania jako takiego. Każdy ma czasem taki odruch, że musi sobie pomyśleć, pomartwić się trochę etc. To jest akceptowalne, ale sporadycznie, w konkretnych sytuacjach. A nie, że ktoś kurwa przyjmuje sobie taki sposób na życie. Bo to już jest pojebane. Za każdym razem, kiedy widzę taką osobę śmieję się naprawdę głośno. Bo tu nie ma innego sposobu.

“Życie jest trudne, życie jest niesieniem krzyża, życie jest bólem.” Gówno prawda, tyle powiem. Życie to kosmiczna sprawa. Życie jest fajne, miłe i przyjemne. Bez życia nie zeżarlibyśmy pizzy,  nie zapalili fajka, nie wypili piwa, nie zmacali starszej koleżanki w podstawówce, nie dowiedzielibyśmy się, kim jest John Constantine, nie obejrzeli Pulp Fiction, nie posłuchali Kid A, nie, zrobilibyśmy tego, nie zrobilibyśmy tamtego. Życie jest zajebiste, koniec, kropka.

Ktokolwiek, kto myśli inaczej – jest idiotą. Fakt, w życiu pojawiają się trudniejsze momenty – ale właśnie – MOMENTY. Jeżeli taki moment ma miejsce, należy wziąć się w garść jak najszybciej, ruszyć dupę i coś z tym zrobić. Siedząc i płacząc gówno się zdziała. Wyrzucili cię z pracy – weź odprawę, nasraj szefowi na biurko i znajdź nową. Nie masz szans u koleżanki – zrób sobie operację plastyczną. Śmieją się z ciebie znajomi – zastanów się, kurwa, dlaczego. Zrób coś. Nie siedź, nie spierdalaj w świat książek, słabej muzyki, wyobraźni i własnego pokoju. To nie jest metoda.  Nie jest, nigdy nie była i nigdy nie będzie. To jest przede wszystkim debilizm.

Na osobny akapit zasługują samobójcy, zarówno ci ze statusem “done”, jak i ci z “thinking about it”. Jeżeli myślisz o śmierci z takiego, czy innego powodu – przestań myśleć. Nie, nikt nie uzna tego za akt bohaterstwa, nikt tego nie doceni i nikt po twojej śmierci nie pomyśli “Cholera, mogłem wcześniej dostrzec, że coś jest nie tak.” Nikomu nie zrobi się przykro, bo skoro się zabiłeś, to była tylko i wyłącznie twoja wina. Znam takiego, co był blisko, a miał w życiu naprawdę nieciekawą sytuację. Ale zmądrzał. Nie zrobił tego. I m.in. dlatego jest fajny. Nie jest chujowy, jak Ania, która powiesiła się, bo w szkole jej nie lubili. Ciekawe, kurwa, czemu jej nie lubili. Może dlatego, że miała tak beznadziejny charakter i psychikę, że była w stanie się zabić. Może dlatego, że była kretynką. Może była brzydka, i została ostatnią dziewicą w klasie, co zawsze jest jakimś tematem do żartów w gimnazjalnym środowisku. Nie obchodzi mnie to – Ania była chujowa, bo się zabiła.

Jeżeli masz wyimaginowaną depresję, nikt cię nie lubi, ludzie się z ciebie śmieją – zmień coś. Znajdź przyczynę. I nie, przyczynami nie są: “świat jest niesprawiedliwy” czy “życie jest chujowe”. Przyczyną zawsze jesteś ty sam. Umyj się, zmień fryzurę, wyrzuć koszulki z zespołami, wyciśnij pryszcze, ogól cipę, przytyj, schudnij, zmień zainteresowania, popracuj nad osobowością, naucz się nowych dowcipów, zrób cokolwiek. Jeżeli masz problemy – rozwiąż je, albo olej. A jeżeli nic nie wymyślisz, bądź też ciągle będziesz uważał, że nie jesteś w stanie sobie z “wszystkim” poradzić – to zabij się, nie ma dla ciebie ratunku. Świat będzie potem weselszym miejscem.