Galanteria, farararaj.

Czyli dzisiaj całkiem spokojnie.

19.11.2007 winien zostać zaznaczony w kalendarzu wyjątkowym kolorem. Myślę nad złotym, ewentualnie jaskrawofioletowym. Koniecznie widocznym z daleka. 19 listopada bowiem, zpremierowała się debiutancka płyta polskiego bandu Muchy. Co mnie martwi, przeciętny Polak reaguje na tę nazwę soczystym “Eee?”, więc teraz nastąpi klasyczne “w kilku zdaniach o zespole” gwoli edukacji ludu. Chłopaki Wiraszko, Waliszewski i Maciejewski grają razem since 2004. W 2005 wydali EPkę “Galanteria”, która przez dwa lata łaziła po różnych labelach, odrzucana raz za razem. Z czasem, rozpowszechniając się za darmo w niezal środowiskach, zespół zyskał status najlepszego polskiego bandu bez kontraktu. Aż do lata 2007, kiedy ktośtam w Polskim Radiu się zachwycił, pogadał z Warner Music i po licznych perturbacjach, nieprzespanych nocach i hektolitrach wypitych RedBulli Muchy podpisały kontrakt na płytę. Praktycznie gotowy materiał został poprawiony, zmiksowany, wypalony i ostatecznie wydany. 19.11.2007. A day to remember, ladies and gentleman.

Jak wyglądała polska scena muzyczna przed tym dniem? Biednie. Mnóstwo chujowizny, mało dobrych pozycji, jeszcze mniej wybitnych. Z naprawdę wartościowych produktów przychodzi mi na myśl self-titled Cool Kids of Death, fiszowe “F3″, jednorazowy wybryk Rojka przy Lenny Valentino, “Lakes & Flames” The Car is on Fire i “Czarno Widzę” Afro Kolektywu. A, no i jeszcze niezmiennie dobre kolejne Ścianki i O.S.T.R.y. To oczywiście nie wszystko, ale tak dla ogólnego poglądu wystarczy, żeby zobaczyć, jak mało zajebistości Polska produkuje. Z tych wszystkich bandów tylko Kulkom udało się zdobyć zasłużony rozgłos, co smuci tym bardziej.

A teraz mamy debiutanckie Muchy. LP zatytułowany “Terroromans”, wydany na niebiesko, za ok. 25 PLN. Wstyd nie kupić. Mamy bowiem do czynienia z najlepszą polską płytą, jeżeli nie ever, to przynajmniej od 2001 roku (C.K.O.D. i Lenny Valentino). Ale jest coś, co Muchy mają, a czego tamte płyty nie miały. Pierdolony, radiowy potencjał. Murowany kandydat na singla – “Galanteria” jest kawałkiem tak bezpretensjonalnie przyjemnym, wpadającym w ucho, nieziemsko zanucalnym etc., że człowiek dużo straci nie znając go. Dlatego Muchy muszą wyjść do radia i MTV. Dlatego powinniśmy wszyscy wysyłać na nich smsy w Popliście, prosić w Zetce o zagranie ich kawałków, rozmawiać o nich i pompować balon. Bo mamy doskonały polski produkt, najlepszy materiał muzyczny tego kraju, prawdopodobnie również najlepszą płytę tego roku w skali Europy (A szkoda, bo to mógł być rok Bjork, Radiohead, Air i Modestów, ale niestety wszyscy nie podołali i wydali zaledwie płyty dobre, momentami bardzo dobre, lecz ciągle nie genialne. A takich się oczekiwało.).

Nie chciałbym, żeby ten zespół trafił na półeczkę z napisem “Świetni, tylko mieli pecha, że nie mieszkają w Londynie” – wystarczy, że leżą na niej Carsi, Dick4Dick i paru innych.

Więc – promujmy Muchy. Na pohybel Feelom, Comom, Rubikom i Riverside’om. Chłopaki pokazali, że w zacofanej muzycznie Polsce można stworzyć coś fenomenalnego i należy im się za to nagroda.

http://myspace.com/muchyband