Fantasy, czyli…

… czyli sorry, ale z wszystkiego się wyrasta. Stylistyka fantasty jest jednym z najpopularniejszych tematów książek, filmów, gier etc. Gimnazjaliści wracają ze szkoły, zrzucają kamasze, płaszcze, zdejmują rynsztunek, posilają się szybko w pobliskiej gospodzie, którą nie wiadomo czemu wszyscy nazywają kuchnią, idą do swojego legowiska i zasiadają na miękko wyścielonym łożu. And the show begins. Zaczytywanie się durnymi Tolkienami, Sapkowskimi, Jordanami czy innymi Dżordżami Martinami. Słuchanie Nightwisha i Manowara. Malowanie figurek do Warhammera, notoryczne odświeżanie stron dla fanatyków “gatunku”, oglądanie trylogii Jacksona, Ostatniego Smoka i powtorek Xeny. Ale to wszystko jest kurwa nudne.

Ja jebię, wszystkie te durne książki wyglądają tak samo. Elfy biegają z łukami, skaczą jak małpy po drzewach i śpiewają wesołe piosenki o lasach. Krasnoludy rżną swoje brodate koleżanki, każdego przeciwnika rozwalają toporem i jak najgorsze brudasy popierdalają w kopalniach w poszukiwaniu kawałka czegoś błyszczącego. Ludzie to cioty, siedzą pomiędzy jednymi i drugimi, wszyscy mają ich w dupie, więc knują i spiskują przeciwko całemu światu. Czarodzieje są mądrzy i wiedzą wszystko, narodzili się z magii, mają chorobę sierocą, biegają w kieckach i machają laskami. Smoki są złe, zjadają dziewice, zbierają skarby i siedzą w jaskini, czekając, aż przyjdzie pan kurwa błyszczący rycerz i je zapierdoli. Orki są głupie, ale mają skilla w walce, ogólnie robią za mięso armatnie “tego złego”, ale zawsze znajdzie jakiś ork-mastah, który napsuje krwi głównemu bohaterowi. Niemal każda jedna książka fantasy jest nieziemsko nudna, wtórna, beznadziejna i głupia. Tak samo filmy. Tak samo gry. O słuchaniu Nightwisha nie wspomnę, bo takich ludzi powinno się z miejsca rozstrzelać za skandaliczne zaniżanie społecznego wyczucia estetyki. Ile, pytam, ile można?

OK, rozumiem, wszyscy byliśmy dziećmi. Ja też gówniarzem będąc uwielbiałem Tolkiena i resztę tego stuffu. Ale z tego się do cholery wyrasta. Dlatego sformułujmy prawdę numer jeden: jeżeli masz więcej niż szesnaście lat i fascynujesz się fantasy – nie jesteś fajny. Nie jesteś, i pewnie długo nie będziesz, bo wygrzebanie się z tego bagienka zajmuje trochę czasu. Jak widzę dorosłych ludzi przebierających się na konwentach za orków, rycerzy czy inne dziwactwa, to mam pewne mimowolne odruchy. Od wymiotnych, przez tiki nerwowe, aż do przypadkowego pociągnięcia za spust. Nie można tak przecież. Dorośli ludzie są dorośli dlatego, że są dorośli. Nie dlatego, że mogą kupić fajki i piwo w sklepie. To potrafi średnio rozgarnięty trzynastolatek. Dlatego, że (w założeniu) dojrzeli już do pewnych spraw, pewne wstydliwe sprawy dzieciństwa zostawili za sobą. Nie walą w ukryciu konia, nie podniecają się tym, że można kupić flaszkę i się najebać, nie strzelają koleżankom gumkami od staników i do jasnej cholery, nie chodzą w zbrojach. Nie ratują w myślach królestw, nie walczą ze smokami i nie myślą, jak to fajnie byłoby żyć w jakimś magicznym świecie, gdzie faceci sie nie myją, laski nie golą nóg i wszyscy razem żrą brudnymi łapami z jednej miski.

To wszystko jest po prostu głupie. Smoków nie było, nie ma i nie będzie. Rycerze popierdalają w khaki-moro w Iraku i strzelają do cywili. Królowie wymarli, albo jeżdżą limuzynami i chodzą w garniturach. Wymarzone księżniczki zamknięte w najwyższej komnacie w najwyższej wieży okazują się być laskami, które nie postawiły się rodzicom i dają się trzymać pod kloszem, ergo muszą być nieziemskimi ciotami. Krasnoludy okazują się być ludźmi chorymi na karłowatość, a wesołe i radosne elfy organizują parady równości. To jest prawdziwy świat. There’s no fuckin’ magic.

Więc, moi kochani, odrzućcie miecz, zdejmijcie hełm, zostawcie Śródziemie w spokoju. Będzie już tej gównażerii.